Noodrem, pensioenkernbom, iedereen buitelt over elkaar met een mening over het door NSC en BBB voorgestelde instemmingsrecht. Het gekozen moment van januari 2025, terwijl op 1 januari de eerste fondsen overgestapt zijn, is laat. Of het ook te laat is, is een vraag die de Raad van State mede zal gaan beantwoorden. Er is om een spoedadvies gevraagd, zo bleek tijdens de extra ingelaste procedurevergadering op donderdag 23 januari, over het amendement dat Agnes Joseph (NSC) maandag indiende en mede ondertekend is door Pieter Omtzigt (NSC) en Henk Vermeer (BBB).
Joseph presenteerde maandag het visiedocument Werken aan een toekomstbestendig pensioen en kondigde meteen een amendement aan. Het regelt dat men deelnemers raadpleegt over het omzetten van hun opgebouwde pensioenen in de nieuwe regeling. Die raadpleging zal per pensioenfonds plaatsvinden, zo is het idee. Indien 30% van de deelnemers van het betreffende fonds gaat stemmen, wordt het referendum als geldig gezien. Met 50% van de stemmen wordt vervolgens bepaald of we al dan niet gaan invaren.
Zoals u van ons mag verwachten hebben we binnen de GOV|MHB lang over dit initiatief gesproken. Een genuanceerde reactie op de plannen lijkt lastig, omdat partijen elkaar meteen de haren zijn ingevlogen. Via de CMHF hebben we altijd onze twijfels en zorgen kenbaar gemaakt. De WTP is democratisch aangenomen en vormt daarmee de werkelijkheid waarbinnen wij proberen alles zo goed mogelijk te regelen. Evenwel zijn wij niet doof voor de geluiden van ongenoegen, die vanuit de samenleving alsook onze eigen gelederen opleven. Zij zien vooral toe op het invaren. Vandaar dat we geen tegenstander waren van het breder raadplegen van deelnemers hierover.
Gelijktijdig hebben we bij de raadplegingen over het Transitieplan gemerkt dat leden het lastig vinden een goede afweging te maken. Dat plan was natuurlijk breder en beschrijft ook de invulling van de nieuwe regeling. Er zijn (nog) geen individuele berekeningen beschikbaar en alles wat we kunnen tonen is gebaseerd op modellen.
Simpelweg niet invaren is een te eenvoudige voorstelling van zaken. Men moet dan een alternatief plan uitwerken, met betrekking van het kostenplaatje, zodat we daadwerkelijk een keuze kunnen maken. Mocht er een politiek besluit komen over het goedkeuringsrecht, dan ontstaat voor ons een nieuwe werkelijkheid. Een waarin wij onze rol zullen uitvoeren en toezien op een zorgvuldige uitvoering van dat recht.
